Cantine Birgi 'Tre venti' Frappato

Een 9 van Onno Kleyn, voor de Volkskrant.: The answer, my friend, is blowin’ in the wind, vond Bob Dylan. Maar soms zit dat antwoord lekker in een fles. Een fles met een paardenbloempluizenbol op het etiket, waarvan pluisjes wegwaaien. En dan niet in één wind, maar wel in drie. Aardig gevonden van Cantine Birgi. Welke Siciliaanse tre venti dat dan moeten zijn is onduidelijk, etiket en website zeggen er niks over. De scirocco? De maestrale, de libeccio, de tramontane?

Feit is dat we hier met verheugend lichtvoetige wijnen te maken hebben. Een heel rijtje is er, in wit, rosé en rood, van inheemse druivenrassen, en stuk voor stuk met terughoudende alcoholgehaltes van zo’n 12 procent – wat weinig is in het Siciliaanse klimaat. Zo breed en zwaar als de wijnen van Puglia – zelfde geografische breedte – zijn, zo blij briesend klokken deze uit de fles. Twee voorbeelden. De grillo, wit natuurlijk, geurt naar perzik en oranjebloesem, smaakt sappig met een hintje van amandel en is oprecht goed gemaakt. De rode frappato is al even vriendelijk en optimistisch, met een schaterend aroma van rood fruit en wat kirsch. Beetje koelen doet hem goed.